Zdrowie

Informacje na temat medycyny

Strona o zdrowiu

W roku 1900 Sudeck po raz pierwszy opisał zmiany charakteryzujące się odwapnieniem kości, a będące następstwem urazów i stanów zapalnych, określając je jako ostry zapalny zanik kości. Zmiany, które występowały w kościach, tłumaczono wówczas jako następstwo reakcji na bodźce nerwowe, wychodzące z ogniska chorobowego. W roku 1930 Brandt zwrócił uwagę na to, że stan zapalny toczy się także w obrębie tkanek miękkich otaczających, a w kości ma charakter wzmożonej przebudowy kostnej. Wtedy też Sudeck, Rieder i Reme stwierdzili, że występujące zmiany miejscowe łączą się ze stanem ukrwienia, szczególnie w obrębie naczyń włosowatych, i to zarówno kości, jak i tkanek miękkich. W ostatnich czasach choroba ta stała się przedmiotem badań wielu autorów. Zespołem Sudecka nazywamy bolesne obrzmienie tkanek przystawowych, ograniczające ruch w stawie z towarzyszącymi zmianami dystroficznymi w obrąbie części miękkich i kostnych przystawowych, a powstałe w następstwie różnego rodzaju czynników. Wyrazem tych zmian dystroficznych w obrazie rentgenowskim jest plamisty zanik struktury kostnej.